എൻ്റെ ഭാര്യ :1

അരുൺ! ദേ ഇത് നോക്ക്... ഇതിൻ്റെ കളർ കണ്ടോ! ചെറി റെഡ്!" മായയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ വാശിയും ആവേശവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ കൈ ആ മിന്നുന്ന പുതിയ എസ്‌യുവിയുടെ ബോണറ്റിൽ തഴുകി നീങ്ങുന്നത്, അതൊരു കാറല്ല, മറിച്ച് തൻ്റെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഏതോ സ്വപ്നമാണെന്ന പോലെയായിരുന്നു.
അരുൺ പതുക്കെ തൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഒരു തൂവാലയും കനം കുറഞ്ഞൊരു പേഴ്സും. അവൻ കാറിനടുത്തുണ്ടായിരുന്ന പ്രൈസ് ടാഗിലേക്ക് നോക്കി.
“22 ലക്ഷം രൂപ.”
അരുണിൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ ഒരു ഉരുള കുടുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. അവൻ്റെ ശമ്പളം 50,000 രൂപയാണ്. വീടിൻ്റെ EMI, പ്രായമായ അമ്മയുടെ മരുന്നുകൾ, വീട്ടിലെ പലചരക്ക് സാധനങ്ങൾ... എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മാസാവസാനം കഷ്ടിച്ച് രണ്ടായിരം രൂപയാണ് കയ്യിൽ മിച്ചം വരുന്നത്. ഇവിടെയാണെങ്കിൽ മായ ഇരുപത്തിരണ്ട് ലക്ഷത്തിൻ്റെ വണ്ടിയിൽ മനസ്സ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
"സർ... ഈ മോഡൽ നോക്കൂ. സൺറൂഫ്, ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗിയർ, പിന്നെ ലെതർ സീറ്റും. ചേച്ചിക്ക് ഇതിൽ ഒരു റാണിയെപ്പോലെ ഇരിക്കാം!"
സെയിൽസ്മാൻ്റെ മധുരം പുരട്ടിയ വാക്കുകൾ ഉരുക്കിയ ഈയം പോലെ അരുണിൻ്റെ ചെവിയിൽ തുളച്ചുകയറി.
"മായാ..." സെയിൽസ്മാൻ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അരുൺ ശബ്ദം താഴ്ത്തി. "നമുക്ക് പോകാം. ഇത് നമ്മുടെ ബഡ്ജറ്റിനും ഒരുപാട് മുകളിലാണ്."
മായയുടെ പുഞ്ചിരി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ തിരിഞ്ഞ് അരുണിനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ തിളക്കമായിരുന്നില്ല, കനലായിരുന്നു.
"ബഡ്ജറ്റോ?" മായ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. സെയിൽസ്മാനും അത് കേട്ടു. "അരുൺ, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു കൊല്ലമായി ഞാൻ ഇത് തന്നെയാ കേൾക്കുന്നത്. ബഡ്ജറ്റ്, ബഡ്ജറ്റ്, ബഡ്ജറ്റ്! എൻ്റെ ഫ്രണ്ട് നീതു കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഇതിലും വലിയ വണ്ടിയാ വാങ്ങിയത്. അവളുടെ ഭർത്താവിന് നിങ്ങളെക്കാൾ രണ്ട് വയസ്സ് കുറവാണ്!"
'ഭാര്യയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്ത നീയെന്ത് ആണാടാ?' എന്ന് ചോദിക്കുന്ന പോലെയൊരു വിചിത്രമായ ചിരിയോടെ സെയിൽസ്മാൻ അരുണിനെ നോക്കി.
ആളുകൾ നിറഞ്ഞ ഷോറൂമിൻ്റെ നടുക്ക് വെച്ച് ആരോ മുഖത്തടിച്ചതുപോലെ അരുണിന് തോന്നി. അവൻ മായയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവൻ്റെ പിടിത്തത്തിന് അല്പം മുറുക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
"വീട്ടിലേക്ക് വാ മായാ. ഇവിടെക്കിടന്ന് തമാശ കളിക്കരുത്."
മായ ഒരു കുടച്ചിലോടെ തൻ്റെ കൈ സ്വതന്ത്രമാക്കി. "തമാശ ഞാനല്ല ഉണ്ടാക്കുന്നത്, എൻ്റെ ജീവിതം വെച്ച് നിങ്ങളാണ്!"
അവൾ വേഗത്തിൽ ഷോറൂമിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അരുൺ ഒരു നിമിഷം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു, തൻ്റെ അവസ്ഥയെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ആ ചുവന്ന കാറിനെ നോക്കി. പിന്നെ തലകുനിച്ച് അവൻ തൻ്റെ പഴയ, ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് ഓടി.
***
വീടിൻ്റെ വാതിൽ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അടഞ്ഞു. ആ ആഘാതത്തിൽ ചുമരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന അവരുടെ കല്യാണ ഫോട്ടോ ഒന്നിളകി.
അരുൺ താക്കോൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, മായയുടെ ദേഷ്യം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
"എനിക്ക് ആ കാർ വേണം അരുൺ. വേണം!" മായ സോഫയിലിരുന്നില്ല, അവൾ കൂട്ടിലടച്ച പുലിയെപ്പോലെ മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.
"നിനക്ക് വട്ടായോ?" അരുണും ശബ്ദമുയർത്തി. അവൻ്റെ ക്ഷമ നശിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇരുപത്തിരണ്ട് ലക്ഷം രൂപയൊന്നും മരത്തിൽ കായ്ക്കുന്നതല്ല! ബാങ്കിൽ ആകെയുള്ളത് രണ്ട് ലക്ഷം രൂപയാണ്. ലോൺ എടുത്താൽ തന്നെ അടവ് ആരാ കൊടുക്കും? നമ്മൾ വഴിയാധാരമാകും മായാ!"
"എന്നാൽ വഴിയാധാരമാകാം!" മായ അലറി. "അല്ലെങ്കിലും ആ കിഴങ്ങൻ ബൈക്കിലിരുന്ന് കുലുങ്ങി യാത്ര ചെയ്യണ്ടല്ലോ! ഇന്നത്തെ കിറ്റി പാർട്ടിയിൽ എനിക്ക് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? എല്ലാവരും അവരുടെ വലിയ വലിയ കാറുകളുടെ കാര്യം പറയുന്നു. ഞാനോ? ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് മിണ്ടാതെ ജ്യൂസ് കുടിച്ചിരുന്നു!"
അരുൺ തലയിൽ കൈവെച്ചുപോയി. "എന്നിട്ട് ഞാനെന്തു ചെയ്യണം? കക്കണോ? അതോ കൊള്ളയടിക്കണോ? നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാ മായാ ഞാൻ രാവും പകലും പണിയെടുക്കുന്നത്. ഓവർടൈം ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷെ നിൻ്റെ ഈ ആവശ്യങ്ങൾ..."
"സന്തോഷിപ്പിക്കാനോ?" മായ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. അവൾ അരുണിൻ്റെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നീരുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അത് സങ്കടത്തിൻ്റേതായിരുന്നില്ല, വെറുപ്പിൻ്റേതായിരുന്നു.
"നിങ്ങളെന്നെ ഒരിക്കലും സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടില്ല അരുൺ. നിങ്ങൾ എനിക്ക് വെറും വാഗ്ദാനങ്ങൾ മാത്രമേ തന്നിട്ടുള്ളൂ. കല്യാണത്തിന് മുൻപ് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചു. 'നിന്നെ ഞാൻ റാണിയെപ്പോലെ നോക്കും'... അതല്ലേ പറഞ്ഞത്? എന്നിട്ടിപ്പോൾ? ഒരു കാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവൻ പോകുന്നു?"
"ഇതൊരു കാർ മാത്രമല്ല മായാ! നമ്മുടെ നാശത്തിനുള്ള വഴിയാ!" അരുൺ അവളെ മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "എൻ്റെ അവസ്ഥയൊന്ന് മനസ്സിലാക്ക്. നമ്മൾ സാധാരണക്കാരാണ്. വിരിക്ക് എത്രയാണോ അത്ര മാത്രം കാൽ നീട്ടുക."
ആ നിമിഷത്തിലാണ് അരുണിൻ്റെ ഹൃദയം നുറുക്കിയ ആ വാക്ക് മായ പറഞ്ഞത്.
"സാധാരണ നമ്മളല്ല അരുൺ... സാധാരണ നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളാണ് സാധാരണ." മായയുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ താഴ്ന്നെങ്കിലും കഠാരമുന പോലെ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു. "സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഒരു ഭീരുവാണ്. തനി ഭീരു!"
അരുൺ സ്തംഭിച്ചുപോയി. മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ക്ലോക്കിൻ്റെ ടിക്-ടിക് ശബ്ദം ഒരു ചുറ്റിക പോലെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
"ഭീരുവോ?" അരുൺ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ചോദിച്ചു.
"അതെ, ഭീരു!" മായ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കിപ്പറഞ്ഞു. "ഭാര്യയുടെ ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുകൊടുക്കാൻ ചങ്കൂറ്റമില്ലാത്തവൻ ഭീരുവല്ലാതെ പിന്നെയാരാണ്? നീതുവിൻ്റെ ഭർത്താവ് റിസ്ക് എടുത്തു, ബിസിനസ്സ് ചെയ്തു. നിങ്ങളോ? ആ 9 മുതൽ 5 വരെയുള്ള സുരക്ഷിതമായ ജോലിയിൽ ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്നു. നിങ്ങളൊരു ദുർബലനാണ് അരുൺ. നിങ്ങളുടെ ഈ ദുർബലമായ സ്നേഹം എനിക്കിപ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു."
അരുണിൻ്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ തൻ്റെ മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചത് നഖങ്ങൾ ഉള്ളംകയ്യിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതുവരെയായിരുന്നു. അവൻ തൻ്റെ ഭാര്യയെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ ഇന്ന് അതേ ഭാര്യ അവൻ്റെ പൗരുഷത്തെയും, അധ്വാനത്തെയും, അവൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെയും കാലിനടിയിലിട്ട് ചവിട്ടിമെതിക്കുകയാണ്.
"മതി മായാ," അരുൺ അമർത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇനി ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്."
"എന്താ മിണ്ടിയാൽ?" മായ നിർത്താൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി അലമാരയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്യൂട്ട്കേസ് വലിച്ചെടുത്തു. അതിലേക്ക് തൻ്റെ തുണികൾ പാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അരുൺ പരിഭ്രാന്തനായി. അവൻ്റെ ദേഷ്യം ഭയത്തിന് വഴിമാറി. "നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?"
മായ തുണികൾ പാക്ക് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു, "ഞാനെൻ്റെ അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്. എന്നെ ലോകത്തിൻ്റെ മുന്നിൽ ചെറുതാക്കുന്ന ഒരാളുടെ കൂടെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യ."
"മായാ, പ്ലീസ്! പ്രാന്ത് കാണിക്കല്ലേ. ഒരു കാറിൻ്റെ പേരിൽ നീ നമ്മുടെ ബന്ധം ഇല്ലാതാക്കുകയാണോ?" അരുൺ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് സ്യൂട്ട്കേസിൽ പിടിച്ചു.
മായ അവനെ തള്ളിമാറ്റി. അരുൺ പിന്നോട്ട് വേച്ച് ചുമരിൽ ചെന്നിടിച്ചു.
മായ സ്യൂട്ട്കേസിൻ്റെ സിബ്ബ് വലിച്ച് വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കട്ടിലപ്പടിയിൽ വെച്ചവൾ ഒന്നു നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞ് അരുണിനെ നോക്കി. അരുണിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു, അവൻ തകർന്നുപോയതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ മായയുടെ മനമലിഞ്ഞില്ല. അവൾ അരുണിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.
"കേട്ടോ അരുൺ," മായ തണുത്ത വാക്കുകളിൽ തൻ്റെ അന്തിമവിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു. "ഞാൻ പോകുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കാലുകുത്തണമെങ്കിൽ, ആ വാതിലിനു താഴെ ആ ചുവന്ന എസ്‌യുവി പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കണം."
"മായാ..."
"നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അല്പമെങ്കിലും പൗരുഷം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ, ആ വണ്ടിയുമായിട്ട് വന്നാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ മറന്നേക്ക്. ഇത് എൻ്റെ വാശിയല്ല, തീരുമാനമാണ്."
ധഡാം!
വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ടു.
അരുൺ ശൂന്യമായ മുറിയിൽ തനിച്ചായി. പുറത്ത് മായയുടെ കാലൊച്ച അകന്നകന്നുപോയി. അവൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി, മായ ഒരു ഓട്ടോ തടഞ്ഞുനിർത്തി അതിൽ കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു.
അരുൺ അതേയിരിപ്പിൽ തറയിലേക്കിരുന്നു. അവൻ്റെ കാതുകളിൽ മായയുടെ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
'ഭീരു... ദുർബലൻ... പൗരുഷമില്ലാത്തവൻ...'
അവൻ്റെ നോട്ടം മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോണിൽ പതിഞ്ഞു. സ്ക്രീനിൽ അവൻ്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് വിപിൻ്റെ മെസ്സേജ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിപിൻ, എപ്പോഴും പറയുന്നവൻ - " അളിയാ, പണമുണ്ടാക്കാൻ ഒരു ഷോർട്ട് കട്ടുണ്ട് എൻ്റെ കയ്യിൽ, കുറച്ച് റിസ്കുണ്ടെന്ന് മാത്രം."
അരുൺ ഇന്നുവരെ വിപിൻ്റെ വാക്കുകൾക്ക് ചെവികൊടുത്തിരുന്നില്ല. അവൻ എപ്പോഴും സത്യസന്ധതയുടെ വഴിയിലൂടെയാണ് നടന്നത്. എന്നാൽ ആ സത്യസന്ധത ഇന്ന് അവന് 'ഭീരു' എന്ന പട്ടം ചാർത്തിനൽകിയിരിക്കുന്നു.
അരുൺ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കണ്ണുനീരായിരുന്നില്ല, വല്ലാത്തൊരു ഭ്രാന്തായിരുന്നു. അവൻ വിപിൻ്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.
ബെല്ലടിച്ചു... ഒരു തവണ... രണ്ടു തവണ...
അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ശബ്ദം വന്നു, "ആഹ് അളിയാ അരുണേ? എന്താണിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഓർത്തത്?"
അരുൺ ദീർഘമായി ഒരു ശ്വാസമെടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു, ആ വാക്കുകൾ അവൻ്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.
"വിപിൻ... എനിക്ക് പണം വേണം. ഒരുപാട് പണം. അതെങ്ങനെ കിട്ടുമെന്നെനിക്കറിയണ്ട. നീയാ വഴി പറഞ്ഞു തന്നാൽ മതി..."
***
മായയുടെ വാശിക്ക് ന്യായീകരണമുണ്ടോ, അതോ അവൾ സമൂഹത്തെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ഭർത്താവിനെ നശിപ്പിക്കുകയാണോ?
'ഭീരു', 'ദുർബലൻ' തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പുരുഷനെ എത്രത്തോളം തകർക്കാൻ കഴിയും? ഈ വാക്കുകളായിരിക്കുമോ അരുണിനെ ഒരു കുറ്റകൃത്യത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത്?