CHAPTER 1

"കേൾക്കുന്നുണ്ടോ മിയാ? ആ ഹൃദയമിടിപ്പിൻ്റെ താളം… തൻ്റെ കുഞ്ഞാണ് ..!"

ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് സൂസന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കെ കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന സ്ക്രീനിലേക്ക് മിയ ഉറ്റുനോക്കി… നേർത്ത ഹൃദയതാളം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.

അവൾ തന്റെ വയറിൽ ഒന്ന് കൈ ചേർത്തു.. സ്നേഹിക്കാൻ സ്വന്തമായി ആരുമില്ലാതെ വളർന്നവൾക്ക്  ഇന്നിതാ സ്വന്തമായൊരാൾ! തന്റെ കുഞ്ഞ് ! അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി…. ഡോക്ടറെ നോക്കി നന്ദിയോടെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു  അവൾ....

"കൺഗ്രാറ്റ്സ് മിയാ... അഞ്ചാഴ്ചയായിരിക്കുന്നു. എല്ലാം പെർഫെക്റ്റാണ്. " അത് കേട്ട് മിയ ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് തലയാട്ടി..

ചെക്കപ്പ് കഴിഞ്ഞ് മെഡിസിനും  വാങ്ങി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ നഗരം മഴയിൽ കുതിർന്നു നിൽക്കുകയാണ്. 

"മേടയിൽ തറവാട്ടിലേക്ക്..." ഓട്ടോയിൽ കയറിയ ശേഷം അവൾ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു. ആ പേരും വീടും ഈ നഗരത്തിനു സുപരിചിതമാണ് 

"ഏട്ടാ.. പോകുന്ന വഴിക്ക് ആ പള്ളിയിലൊന്നു നിർത്തണേ." അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ അത്ര താല്പര്യത്തോടെ അല്ലെങ്കിലും ഒന്ന് മൂളി.. മേടയിൽകാരെ എതിർക്കാൻ ആരും ഒന്ന് മടിക്കും..

നഗരത്തിലെ തിരക്കുള്ള പള്ളിമുറ്റത്ത് ഓട്ടോ നിർത്തി. ചാറ്റൽ മഴയത്ത് അവൾ പള്ളിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. മെഴുകുതിരികൾ കത്തുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മാതാവിന്റെ രൂപം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. അവൾ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ 'മേടയിൽ ഏലിയാമ്മ ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന അമ്മാമ്മച്ചിയായിരുന്നു.

"എന്റെ മിയക്കൊച്ചേ ... ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിലും നീ അവനെ തനിച്ചാക്കരുത്... അവനൊരു പാവമാ..." അമ്മാമ്മച്ചി തന്റെ കൈപിടിച്ച് വാങ്ങിയ വാക്ക്. ആ വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് കെവിൻ എത്ര വേദനിപ്പിച്ചിട്ടും താൻ ആ വീട്ടിൽ പിടിച്ചുനിന്നത്. "അമ്മാമ്മച്ചീ... എനിക്കിപ്പോ ഒരു കൂട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. അമ്മാമ്മച്ചിയുടെ പ്രാർത്ഥനയാകും..." അവൾ മാതാവിന്റെ രൂപത്തിന് നേരെ നോക്കി നന്ദി പറഞ്ഞു.

വീണ്ടും ഓട്ടോയിൽ കയറി മേടയിൽ വില്ലയുടെ വലിയ ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോൾ മിയയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഈ കുഞ്ഞ്... ഇത് കെവിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റും.

“മേരിയമ്മേ…” ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയ മിയ നേരെ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. 

അവിടെ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീയെ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു. ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി..

ചുളിവ് വീണ അവരുടെ മുഖത്ത്  വാത്സല്യം നിറഞ്ഞുനിന്നു..

"ആഹാ... വന്നോ..! നനഞ്ഞോ മോളേ? ചൂട് കാപ്പി എടുക്കട്ടെ?" മേരിയമ്മ വാത്സല്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട മേരിയമ്മേ, കാപ്പിയൊക്കെ പിന്നെ.. അത്താഴം ഉണ്ടാക്കിയില്ലല്ലോ… ഇന്ന് ഭക്ഷണം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കാം." മിയ സാരിയുടെ മുന്താണി അരയിൽ തിരുകി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"സാർ വരുമോ മോളേ? സാധാരണ വരാറില്ലല്ലോ... "

മേരിയമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ മിയയോടുള്ള സഹതാപം നിറഞ്ഞുനിന്നു. പല രാത്രികളിലും കെവിനെ കാത്തിരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോകുന്ന മിയയെ അവർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

"വരും, ഇന്ന് വരും." മിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വേഗം ഫോൺ എടുത്ത് കെവിന് മെസ്സേജ് അയച്ചു.

"ഇന്ന് രാത്രി ഡിന്നറിന് വീട്ടിലുണ്ടാകുമോ കെവിൻ? എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഒരു സർപ്രൈസ്."

മറുപടി വരാനെടുത്ത ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗങ്ങൾ പോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ ആ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

"വരും. എനിക്കും ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്."

ഒരൊറ്റ വാചകത്തിലെ  മറുപടി അവൾക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതല്ലായിരുന്നു..

അതേ സമയം കെവിൻ തൻ്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവളെ ഒന്ന് നോക്കി…

മായ വർമ്മ.. തന്റെ പ്രണയം… 

മായ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് പ്രണയപൂർവം നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു..

“ഇനിയും നമുക്ക് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരില്ല അല്ലെ കെവിൻ..” അവൻ മറുപടി നൽകാതെ അവളിൽ നിന്ന് മാറി വലിയ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു മുഖം മിഴിവോടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു… !

രാത്രി ഏറെ വൈകിയും കനത്ത മഴയായിരുന്നു... മിയ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഭംഗിയായി വിഭവങ്ങൾ നിരത്തിവെച്ചു. നടുവിൽ മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചു വച്ചു. അതിനരുകിൽ, പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ടും... പിന്നെ എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അവളത് ടേബിൾ മാറ്റിന്റെ അടിയിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു.

‘ ഇപ്പോൾ വേണ്ട,’

പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്ത് കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് വെളിച്ചം വീണു. ഉയർന്ന നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.

ആറടി പൊക്കവും ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖവുമുള്ള ആ രൂപം പടി കയറി വന്നു- കെവിൻ തരകൻ — മഴനനഞ്ഞ കോട്ട് അഴിച്ച് കൈയ്യിൽ തൂക്കിയിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ മുഖം പതിവില്ലാത്ത ഇരുണ്ടിരുന്നു... കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു അപരിചിതത്വം നിറഞ്ഞിരുന്നു. തന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന മിയയെ  അവൻ കണ്ടതായി പോലും നടിച്ചില്ല.

"കെവിൻ... നനഞ്ഞോ?"

അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ ടവലുമായി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പക്ഷേ കെവിൻ കൈ ഉയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു. ആ സ്പർശനം പോലും അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് ആ നീക്കത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

അവൻ നേരെ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. കയ്യിലിരുന്ന ഒരു കട്ടിയുള്ള ഫയൽ ടീപോയിയുടെ ഗ്ലാസ് ടോപ്പിലേക്ക് അലസമായി ഇട്ടു.  ആ ശബ്ദം നിശബ്ദമായ ഹാളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. മേരിയമ്മ അടുക്കളവാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഒന്ന് എത്തിനോക്കി ഭയത്തോടെ പിൻവാങ്ങി.

"ഡിന്നർ റെഡിയാണ് കെവിൻ, ചൂടാറും മുൻപേ..." മിയയുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയിരുന്നു.

"വേണ്ട. എനിക്ക് വിശപ്പില്ല. നീ ഇതൊന്ന് നോക്ക്." അവൻ ഫയലിലേക്ക് ചൂണ്ടി.

മിയ അവനെ അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി…

" ഇതിൽ ഉള്ളതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ഡിമാൻഡുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയാം. നിനക്ക് സെറ്റിൽ ചെയ്യാൻ ആവശ്യമുള്ള തുക എഴുതിക്കോ ."

അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ ഫയൽ എടുത്ത് തുറന്നു. ആദ്യത്തെ പേജിലെ വലിയ ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടിത്തീ പോലെ പതിച്ചു...

"PETITION FOR DIVORCE" (വിവാഹമോചന ഹർജി)

മിയയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫയൽ താഴെ വീണു. കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

"കെ… കെവിൻ... ഇതെന്താ? അതിനു മാത്രം ഇപ്പോൾ..." അവൾക്ക് ശ്വാസം വിലങ്ങി…

കെവിൻ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് ലാ ഘവത്തോടെ അവളെ നോക്കി..

" നമ്മുടെ എഗ്രിമെന്റ് കഴിയാറായി മിയാ..  മറന്നോ? അമ്മാമ്മച്ചിക്ക് വേണ്ടി നടത്തിയ ഒരു നാടകമായിരുന്നു ഈ വിവാഹം. നീ അമ്മാമ്മച്ചിയുടെ കെയർ ടേക്കർ ആയിരുന്നു… വയ്യാത്ത അമ്മാമ്മച്ചിയുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയാണ് അന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്..  ഇനിയും ഈ നാടകം തുടരുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. നമുക്ക് പിരിയാം."

"നാടകമോ?" മിയയുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി. "മൂന്ന് വർഷം… ഇതിനിടയിൽ ഒരല്പം പോലും  എന്നോട്  സ്നേഹം എന്നോട് ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലേ ?..."

കെവിൻ അസ്വസ്ഥതയോടെ എഴുന്നേറ്റു.

"ഇത്തരം ചീപ്  മെലോഡ്രാമ ഒന്നും ഇവിടെ വേണ്ട... ഇതൊരു ബിസിനസ്സായിരുന്നു... നിനക്ക് വേണ്ട പണം ഞാൻ തരുന്നുണ്ടല്ലോ. നിന്റെ ബാക്കി ജീവിതം സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ളത് അതിലുണ്ടാകും."

അവൻ്റെ ആ വാക്കുകളിൽ മിയയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം അവസാനിക്കാൻ  പോവുകയായിരുന്നു. അവസാനത്തെ കച്ചിത്തുരുമ്പാണ് ഇനിയുള്ളത്..

"കെവിൻ... ഞാ... ഞാനിപ്പോൾ ഗർഭിണിയാണെങ്കിലോ? ഈ തീരുമാനം മാറ്റുമോ? " വിറയലോടെ അവൾ ചോദിച്ചു..

ഒരു നിമിഷം ആ മുറിയിൽ ശ്മശാനമൂകത പടർന്നു. പുറത്ത് മുഴങ്ങിയ വലിയ ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ  വീടിന്റെ ജനാലകൾ വിറച്ചു. കെവിൻ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി. 

"ഗർഭിണിയോ?" അവൻ സംശയത്തോടെയും വെറുപ്പോടെയും അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി. 

"അന്ന് ആ പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ ശേഷം പിൽസ് കഴിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ? ഞാൻ തന്നെ വാങ്ങി തന്നതല്ലേ? പിന്നെങ്ങനെ?"

ഒരു മാസം മുൻപ്, കമ്പനിയുടെ ആനിവേഴ്സറി പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ് മദ്യലഹരിയിൽ അവർക്കിടയിൽ സംഭവിച്ച അബദ്ധം. അതായിരുന്നു അവരുടെ ദാമ്പത്യത്തിലെ ഏക ശാരീരിക ബന്ധം. 

കെവിൻ പാഞ്ഞടുത്ത് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു ഞെരിച്ചു…

"നീ സത്യം പറ, നീ ഗർഭിണിയാണോ? അതോ ഡിവോഴ്സ് ഒഴിവാക്കാൻ, മേടയിൽ തറവാട്ടിലെ സ്വത്തിൽ പങ്ക് പറ്റാൻ നീ ഇറക്കിയ അവസാനത്തെ അടവാണോ?"

മിയ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു.

"ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറയൂ കെവിൻ... നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവാൻ പോവുകയാണെങ്കിൽ അത് നീ അംഗീകരിക്കുമോ കെവിൻ??" അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

കെവിൻ അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളി മാറ്റി തള്ളി മാറ്റി….

"ഇല്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടായ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. സ്നേഹമില്ലാത്ത വീടുകളിൽ, വഴക്കിടുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കിടയിൽ വളരുന്ന കുട്ടികളുടെ ഗതികേട് എന്താണെന്ന് എന്നെക്കാൾ നന്നായി ആർക്കുമറിയില്ല. എനിക്ക് അച്ഛനാകാൻ താല്പര്യമില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും നീ വഴി..."

അവൻ ക്രൂരമായി തുടർന്നു:

"അഥവാ നീ പ്രെഗ്നന്റ് ആണെങ്കിൽ അബോർഷൻ... അതാണ് നല്ലത്. അതിനു വേണ്ടി എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും ഞാൻ മുടക്കാം.."

മിയ തകർന്നുപോയി. ഭൂമി പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയം നുറുങ്ങി. 

കെവിൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കോണിപ്പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി. വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം ആ വീടിനെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു….

ആ  ശബ്ദം കേട്ട് മേരിയമ്മ ഓടിവന്നെങ്കിലും മിയയുടെ രൂപം കണ്ട് അവർ ഭയന്ന് നിന്നു.

ആകെ എല്ലാം തകർന്നത് പോലെ നിൽക്കുന്ന മിയയെ കണ്ടപ്പോൾ ആ പാവം സ്ത്രീക്ക് സഹിച്ചില്ല. അവർ പതുക്കെ മിയയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

"മോളേ..." മേരിയമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മിയ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് മേരിയമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അടക്കിപ്പിടിച്ച സങ്കടം ഒരു നിലവിളിയായി പുറത്തു വന്നു.

"എന്നെ ആർക്കും വേണ്ട മേരിയമ്മേ... എനിക്ക് പോണം... ഇവിടെ നിന്ന് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോണം.." വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവൾ വിതുമ്പി.

മേരിയമ്മ മിയയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന തോളിൽ തഴുകി. അവരുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു..

"സാരമില്ല കുഞ്ഞേ... കരയല്ലേ... ദൈവം എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. മോള് ഇപ്പോൾ തനിച്ചല്ലല്ലോ... ഈ വയറ്റിൽ ഒരു ജീവനില്ലേ? അതിനെ ഓർത്തെങ്കിലും സമാധാനിക്ക്." മേരിയമ്മ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് മിയയുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു.

മിയ ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി.. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു..

“ആരോടും പറയല്ലേ മേരിയമ്മേ… എൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ അവര് കൊല്ലും....” അവൾ ഭയത്തോടെ കെഞ്ചി..

“എൻ്റെ കുഞ്ഞേ.. “ മേരിയമ്മ അവളെ  ചേർത്തു പിടിച്ചു..

“അമ്മച്ചി ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല.. കുഞ്ഞ് പേടിക്കണ്ട..മോള് ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ ? വാ... ഞാൻ കുറച്ച് കഞ്ഞി എടുത്തുതരാം." അവർ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു..

"എനിക്കൊന്നും വേണ്ട മേരിയമ്മേ... വിശപ്പില്ല..." മിയ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി..

"അങ്ങനെ പറയരുത് മോളെ..  ഉള്ളിലുള്ള ആ ജീവന് ഭക്ഷണം വേണം. വാ..."

മേരിയമ്മ നിർബന്ധിച്ച് അവളെക്കൊണ്ട് അല്പം കഞ്ഞി കുടിപ്പിച്ചു. 

ഒരല്പം ആശ്വാസം തോന്നിയപ്പോൾ  അവൾ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ കൈകളിൽ ആ പ്രെഗ്നൻസി റിപ്പോർട്ടും ഡിവോഴ്സ് എഗ്രിമെന്റും ഭദ്രമായിരുന്നു..

രാവേറെ ചെന്നിട്ടും തന്റെ മുറിയിലെ ക്രൂശിത രൂപത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ ഉറക്കമില്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. അവൾ പതിയെ  തന്റെ വയറ്റിൽ കൈ വെച്ചു.

"വാവേ... നിന്റെ അപ്പന് നിന്നെ വേണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ അമ്മയുണ്ട്. അമ്മ നിന്നെ ഞാൻ തനിച്ചാക്കില്ല. അമ്മയുടെ ജീവൻ കളയേണ്ടി വന്നാലും എൻ്റെ പൊന്നിനെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും. ആരും നമ്മളെ തൊടില്ല."

ഉറച്ചൊരു തീരുമാനമെടുത്ത് ആ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഒപ്പു വച്ചു…

*

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ….

ജനൽ വിരികൾക്കിടയിലൂടെ വെളിച്ചം കണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ എഴുന്നേറ്റത്… ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയുടെ ശേഷിപ്പെന്ന പോലെ  അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു കിടന്നു… മനസ്സാകെ മരവിച്ചുപോയതുപോലെ.

പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു.കെവിൻറെ അമ്മ ഷേർളിയുടെ പേര് തെളിഞ്ഞതും  അവൾ അതിലേക്ക് നിർവികാരതയോടെ ഒന്ന് നോക്കി..

"മിയാ," ഫോൺ എടുത്തതും മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ആജ്ഞാപിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരു ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു.. 

"മുകളിലത്തെ ഗസ്റ്റ് റൂം ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടേക്ക്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു സ്പെഷ്യൽ ഗസ്റ്റ് വരുന്നുണ്ട്. ജോലിക്കാരെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചാൽ വൃത്തിയാകില്ല, നീ തന്നെ നിന്ന് ചെയ്യണം. പിന്നെ, പഴയതൊന്നും അവിടെ ഉണ്ടാകരുത്."

മറുപടി പറയാൻ പോലും സമയം നൽകാതെ ആ  ഫോൺ കട്ടായി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ നാൾ മുതൽ തന്നെ ' സെർവെൻറ് ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന സ്ത്രീയാണ് ഷേർളി. പണവും പ്രതാപവും മാത്രമാണ് അവർക്ക് വലുത്.

മിയ വേച്ചു വേച്ച് കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു.. ഷേർളി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവരെ പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു..

ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു  കറുത്ത ബി.എം.ഡബ്ല്യു കാർ ആ വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ വന്നു നിന്നു.

ആരാണെന്ന് നോക്കാൻ പുറത്തേക്ക് വന്ന മിയയുടെ മുന്നിലേക്ക്,  അതിസുന്ദരിയായ ഒരു യുവതി ഇറങ്ങി വന്നു. മുടി ബോബ് ചെയ്ത്, മോഡേൺ  വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതി... അവളുടെ കഴുത്തിലെ ഡയമണ്ട് പെന്ഡന്റ് ഉച്ചവെയിലേറ്റ്  തിളങ്ങി.

സൺഗ്ലാസ്സ് മാറ്റി അവൾ മിയയെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛവും, അഹങ്കാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മിയയുടെ പഴയ കോട്ടൺ ചുരിദാറും, പൊട്ടും, മുടി പിന്നിക്കെട്ടിയ രീതിയും എല്ലാം കണ്ട് അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ട് കോട്ടി.

പിന്നെ മിയയെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെന്ന മട്ടിൽ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി അവൾ ലിവിങ് റൂം ആകെ വീക്ഷിച്ചു… എന്നിട്ട് ബാഗുകൾ എടുത്ത് വന്ന വർഗീസിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു…

"വർഗീസേ... ഈ വീടിന്റെ ഇന്റീരിയർ മാറ്റിപ്പണിയണം. ഈ കർട്ടനുകൾ വല്ലാത്ത ബോറാണ്! ആകെയൊരു പഴഞ്ചൻ മണം. പഴയതൊക്കെ എടുത്തു കളയണം. പഴയ സാധനങ്ങളും... പഴയ ആളുകളെയും."

ആ വാക്കുകൾ മിയയുടെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. അവൾ ആ യുവതിയെ തുറിച്ചു നോക്കി…

പുറത്ത് വീണ്ടും മഴക്കാറ് ഇരുണ്ടു കൂടി. മിയയുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ കൊടുങ്കാറ്റ് അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

(തുടരും...)