part 1
കണ്ടവന്റെ അടുക്കളയില് അവരുടെ ആട്ടും കൊണ്ട് ഈ ആയുസ്സ് മുഴുവന് എനിക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടവൾ. ഒരു കുഞ്ഞുമായി ആരും ആശ്രയയത്തിനില്ലാതെ ഈ സമൂഹത്തിനു മുന്നില് പലപ്പോഴും പല കാരണങ്ങളാല് തല കുനിച്ചു നില്ക്കേണ്ടി വന്നവൾ. ഞാനെന്ന ജീവനെ വളര്ത്തിയെടുക്കാൻ എന്തെല്ലാം സഹിച്ചു കാണും.സന്തോഷം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞു കാണുമോ..... ഒരു രാത്രി എങ്കിലും ഭയമില്ലാതെ ഉറങ്ങികാണുമോ ...... ഞാന് എന്ന ജീവനെ ഇക്കാലമത്രയും സംരക്ഷിക്കലായിരുന്നോ..... ആ ജന്മത്തിന്റെ കര്ത്തവ്യം....
കത്തിയെരിയുന്ന തന്റെ അമ്മയുടെ ചിതയിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദമായി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവള് ഓര്ത്തു......
പറയാന് ബന്ധുക്കളോ മിത്രങ്ങളോ....ഇല്ല. മരിച്ചു കിടക്കുന്ന അമ്മയെ എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റി നിന്നപ്പോള് തൊട്ടയല്വക്കത്തുളള രാജു ചേട്ടനും സീത ചേച്ചിയും ആണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയത് താങ്ങായി നിന്നത്.....
ഒരുപാട് കരഞ്ഞത് കൊണ്ടാകാം തല വെട്ടി പൊളിയുന്ന വേദന കണ്പോളകൾ ചീര്ത്ത് തുറക്കാന് പറ്റാത്ത വിധം വേദനയും ഭാരവും തോന്നുന്നു....
ഇനി എന്താണ് എന്റെ ജീവിതം ആരുണ്ട് കൂട്ടിന് തനിച്ച് എങ്ങനെ ജീവിക്കും...എന്തായിരിക്കും ദൈവം എനിക്ക് ഇനി നല്കാന് പോകുന്ന പരീക്ഷണങ്ങള്.... ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ല.....ഏത് നിമിഷവും ഈ വാടക വീട്ടില് നിന്നും ഇറങ്ങി കൊടുക്കേണ്ടി വരും. എങ്ങോട്ട് പോകും ഞാന് ആരോട് ഒരു സഹായം ചോദിക്കും....
കാഴ്ചകള് മങ്ങുന്നു ശരീരം തളരുന്നു...അതേ ഞാന് ഇപ്പോള് ആഴമറിയാത്ത വലിയ ചുഴിയിലേക്ക് വീണു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്..
അതെ ഇവളാണ് ഇഷാനി. ഇത് ഇവളുടെ കഥയാണ്.....
വെളുത്ത നിറം ആരും കൊതിക്കുന്ന അങ്കലാവണ്യമുളളവൾ.... ഒരുപാട് കഥകള് ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്ന നീല കടല് പോലെയുള്ള അവളുടെ മിഴികള് .
ജന്മം നല്കിയ അച്ഛന് ആരെന്നറിയാത്തവള് ..
ഇരുപത് വര്ഷം അമ്മയുടെ തണലില് ജീവിച്ചവള് ....
ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ കഴുകന് കണ്ണുകളില് നിന്നും ഇക്കാലമത്രയും അവളെ സംരക്ഷിച്ച അമ്മയുടെ വേര്പാടിന്റെ വേദനയില് ആണ് ഇന്ന് ഇഷാനി.....
മോളെ ഇഷാനി കണ്ണ് തുറന്നേ....ഇതാ ഈ വെള്ളം കുടിക്ക്...
സീത അവളെ വിളിച്ചുണര്ത്തി ...
ഇഷാനി കണ്ണുകള് തുറന്ന് ദയനീയമായി സീതയെ ഒന്ന് നോക്കി എന്നിട്ട് ആ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ചു.....
ഇനി ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ ....മോളെ എല്ലാം വിധിയാണെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാം അല്ലാതെ നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന് കഴിയില്ല ..
ഇല്ല ചേച്ചി ഇനി ഞാന് സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കില്ല .എന്റെ അമ്മക്ക് അത് ഇഷ്ടമല്ല .... എന്റെ അമ്മക്ക് വേണ്ടി ഞാന് ജീവിക്കും... മനസ്സില് എന്തോ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ച പോലെ അവള് പറഞ്ഞു...
എന്നാ... മോള് വാ ഈ വീട്ടില് ഇനി തനിച്ചു നിക്കണ്ട എന്റെ കൂടെ അവിടെ നില്ക്കാം...
ഞങ്ങളുണ്ട് ഇനി നിനക്ക് ഒന്നുകൊണ്ടും വിഷമിക്കേണ്ട നമുക്ക് ഉള്ളത് കൊണ്ട് സന്തോഷമായി കഴിയാം....
ഇല്ല ചേച്ചി എനിക്ക് പോണം . മരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞതാ... അതെനിക്ക് അനുസരിക്കണം....എന്റെ അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹം ആണ് അത് സാധിച്ചു കൊടുക്കണം....
എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ നല്കുന്നതാണ് ഇഷ്ടം ഇതുവരെ ഇല്ലാത്ത ആരും ഇനിയും വേണ്ട എന്ന് തന്നെയാണ് മനസ്സ് പറയുന്നത്...പക്ഷെ അമ്മക്ക് ഞാന് വാക്ക് കൊടുത്ത് പോയി.... അതുകൊണ്ട് പോണം ഇനി എന്താണ് ഈ ജീവിതത്തില് ദൈവം ഇഷാനിക്ക് കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടറിയണം....
ഈ ജീവിതത്തില് ഞാന് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഇനി നിങ്ങളോട് മാത്രമാണ്. ഒരിക്കലും മറക്കില്ല ..
എങ്ങോട്ടാ.... മോളെ നീ പോകുന്നത്..ആരുടെ അടുത്തേക്കാണ്...
എറണാകുളം അവിടെയുണ്ട് അനാഥയെന്ന് കരുതിയ എന്റെ അമ്മയുടെ രക്ത ബന്ധങ്ങള് ...
അങ്ങോട്ടേക്ക് ആണ് ഞാന് പോകുന്നത്... അറിയണം എനിക്ക് ഒരു തരി കരുണയോ സ്നേഹമോ കൊടുക്കാതെ എന്റെ അമ്മയെ അകറ്റി നിർത്തിയത് എന്തിനാണെന്ന്...
ഇന്നെന്തായാലും പോകാന് കഴിയില്ല ഇനി. നാളെ പോകാം രാജു ചേട്ടന് ആക്കി തരും മോളെ അവിടെ കാര്യങ്ങള് എല്ലാം അവരോട് പറയുകയും ചെയ്തോളും... ഇപ്പൊ മോള് വാ ഇവിടെ തനിച്ചു നിക്കണ്ട...
വേണ്ട ചേച്ചി എനിക്ക് ഇന്ന് കൂടിയെ എന്റെ അമ്മയുടെ മണമറിഞ് ഇവിടെ കിടക്കാന് കഴിയൂ... ഞാന് ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നോളാം..
ചേച്ചി പൊക്കോ...
അത് വേണ്ട. നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് നിര്ബന്ധം ആണെങ്കില് ഞാനും കൂടി ഇവിടെ കിടക്കാം..എന്തായാലും നിന്നെ തനിച്ചാക്കില്ല
അധികം സംസാരിക്കാന് നില്ക്കാതെ ഇഷാനി അതിന് സമ്മതം മൂളി...
അന്ന് രാത്രി അവള് അവളും അമ്മയും ഒരുമിച്ചു കിടക്കുന്ന മുറിയില് ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരുന്നു ....
അമ്മയും ഒത്തുളള മധുരമുള്ള ഓര്മകള് മനസ്സില് തെളിഞ്ഞു വന്നു...അമ്മയുടെ അവസാന വാക്കുകള് ഓര്ക്കേ...അവള് വേഗം കട്ടിലില് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു കട്ടിലിന്റെ അടിയില് നിന്നും മരത്തിന്റെ പെട്ടി വലിച്ചെടുത്തു... ഒരു നിമിഷം അമ്മയുടെ വാക്കുകള് അവള് ഓര്ത്തു...
ഇഷാനീ.... അമ്മ പറയുന്നത് മോള് അനുസരിക്കണം. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല് മോള് പിന്നെ തനിച്ച് ഈ നാട്ടില് നില്ക്കരുത്. അമ്മ ... അമ്മയുടെ വീടുണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് പോണം മോള്. അവിടെ ഉള്ളവരുടെ കൂടെ ജീവിക്കണം. എന്ത് പ്രശ്നം വന്നാലും അവിടം വിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോവരുത്..അവിടെ ഉള്ള എല്ലാവരും മോളെ സ്വീകരിച്ചെനന് വരില്ല... എങ്കിലും മോളെ സ്നേഹിക്കാന് കഴിയുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടവിടെ ....
അയാള് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും.....
ഇഷാനി ആ പെട്ടി തുറന്നു... അമ്മയുടെ രണ്ട് കൂട്ട് സാരി ഉണ്ട് അതില് പക്ഷെ അവളുടെ ഓര്മയില് ഇതുവരെ അമ്മ ആ സാരി ഉടുത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല... നല്ല വിലയുള്ള സാരി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു... പിന്നെ കുറച്ചു പണം റബര് ഇട്ട് പൊതിഞ്ഞ് നല്ല ഭദ്രമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു..പതിനായിരം രൂപയുണ്ട് തന്റെ അമ്മയുടെ സമ്പാദ്യം...കൈയിലുള്ള പണത്തിനു മുകളില് ഇഷാനിയുടെ ചുടു കണ്ണീര് വീണു... എന്റെ അമ്മയുടെ വിയര്പ്പ് അവളുടെ മനസ്സ് അലമുറയിട്ട് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉരുവിട്ടു....
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകള് ആ പെട്ടിയില് കാണുന്ന കത്തുകളിലേക്ക് പതിഞ്ഞു...അവള് ആ കത്തുകള് എടുത്ത് വായിച്ചു...
മീനു നിന്റെ ഒരു വാക്കിന് വേണ്ടിയാണ് കിച്ചു ഏട്ടൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്. മറ്റാരെയും നീ നോക്കണ്ട ഞാന് നോക്കികൊള്ളാം നിന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും.... എന്നെങ്കിലും നിന്റെ ദേഷ്യം മാറി നീ വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തില് ആണ് നിന്റെ കിച്ചു ഏട്ടൻ... അവര്ക്ക് വേണ്ടി ഞാന് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു... വാ മോളെ...
എല്ലാ കത്തുകളിലും ഇതു തന്നെയാണ് പറയുന്നത് ... ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു തിരിച്ചു വരാന് പറയുന്നു......
മീനു എന്റെ അമ്മയെ ആണോ ഇങ്ങനെ വിളിച്ചത് ആയിരിക്കും മീനാക്ഷി..മീനു അതേ അമ്മയെ തന്നെ....
ആരാ കിച്ചു ഏട്ടൻ... ഇയാള് എന്റെ അമ്മയെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് ഈ കത്തുകളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം...
എന്തായിരിക്കും അമ്മ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാത്തത്...എന്തിനാ...അമ്മയോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നത്....
അറിയണം...ഇതിന്റെ എല്ലാം ഉത്തരം എനിക്കറിയണം...അതിന് അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ അങ്ങോട്ട് പോകണം...
ഇഷാനിയുടെ മനസ്സില് ഉള്ള ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം തേടി അവള് ഇറങ്ങുകയാണ് വിശ്വമംഗലം തറവാട്ടിലേക്ക്.....
പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ എറണാകുളത്തേക്ക് പോകാന് റെഡി ആയി നില്ക്കുകയാണ് ഇഷാനി. ആ പെട്ടിയില് നിന്ന് കിട്ടിയ സാരിയും പണവും കത്തുകളും അവള് എടുത്തിട്ടുണ്ട് പിന്നെ അവളുടെ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങളും
എന്നെ ട്രൈൻ കയറ്റി തന്നാല് മതി രാജു ചേട്ടാ... എന്റെ കൂടെ അവിടം വരെ വരേണ്ട ഞാന് പൊയ്ക്കോളാം...അതാണ് നല്ലത്...
അത് പറ്റില്ല ഞാന് നിന്നെ അവരുടെ കയ്യില് ഏല്പിച്ച ശേഷമേ വരുന്നുള്ളു.....
വേണ്ട ചേട്ടാ ഞാന് പോയ പാടെ എന്നെ അവര് രണ്ട് കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷ ഒന്നുമില്ല.. പിന്നെ എന്റെ അമ്മക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് നിറവേറ്റാൻ എനിക്ക് ആ വീട്ടില് നിന്നെ പറ്റു... അതുകൊണ്ട് ഞാന് തനിച്ച് പൊയ്ക്കോളാം അവിടത്തെ സാഹചര്യം നോക്കി വേണം ഞാന് ആരാണെന്ന് പറയാന് പെട്ടെന്നൊന്നും ഞാന് അത് പറയില്ല.....
ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചിട്ടാണ് രാജുവും സീതയും അവളെ ഒറ്റക്ക് പോകാന് സമ്മതിച്ചത്...
എന്തുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കണം മോളെ .അവർ നിന്നെ സ്വീകരിച്ചില്ല എങ്കില് വേറെ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞങ്ങടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വരണം... നിനക്കറിയാലോ ... ഞങ്ങള്ക്കും ബന്ധുക്കള് ആയി വേറെ ആരും ഇല്ല...
ഞാന് ദിവസവും വിളിക്കാം ചേച്ചി...
സീതയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇഷാനിയും രാജുവും റയില്വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി
അവള്ക്ക് വേണ്ട വെള്ളവും ഭക്ഷണവും വാങ്ങി കൊടുത്ത് ആവണിയെ അവളുടെ സീറ്റില് ഇരുത്തി അടുത്തുള്ള ഒരു ഫാമിലിയോട് ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം മോള് തനിച്ചേ ഒള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞേല്പിച്ചു. എന്തുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കണം എന്ന് ഒന്ന് കൂടി ഓര്മ പെടുത്തിയിട്ടാണ് രാജു അവിടെ നിന്നും പോന്നത്...
ട്രൈൻ സ്റ്റേഷന് വിട്ട് നീങ്ങി തുടങ്ങി......
🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺
ഇതേ സമയം
ആഡംബരമായ കാര് വലിയ ഒരു ഗേറ്റിന് മുന്നില് നിന്ന് നിര്ത്താതെ ഹോൺ അടിക്കുകയാണ്..വാച്ച് മാൻ ഓടി വന്ന് ധൃതിയില് ഗേറ്റ് തുറന്ന് കൊടുത്ത് ഭയത്തോടെ കാറിന് അകത്തേക്ക് നോക്കി...
കത്തുന്ന ഒരു നോട്ടം അയാള്ക്ക് നല്കി കൊണ്ട് കാര് വേഗത്തില് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു ....
വലിയ ഒരു വീട്ടിലേക്ക് ഉള്ള ഗേറ്റ് ആയിരുന്നു അത്. കാര് നിര്ത്തി കാറ്റ് പോലെ അവന് അതില് നിന്ന് ഇറങ്ങി അകത്തും നടന്നു....
ബ്ലാക്ക് പാന്റ് വൈറ്റ് ഷേര്ട് ഇൻസേഡ് ചെയ്ത് തികച്ചും ഒഫീശ്യൽ ലുക്ക്. വെളുത്ത് ചുവന്ന നിറം നല്ല ഫിറ്റ് ബോഡി....നടപ്പിലും ഇരിപ്പിലും പൌരുഷം നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.... ഇരുപത്തി ഏഴ് ഇരുപത്തി എട്ട് വയസ് പ്രായം തോന്നിക്കും
വളരെ നിശബ്ദമായി നില്ക്കുന്ന ആ വീട്ടില് അവന്റെ ശബ്ദം ഉയര്ന്നു...
ഹര്ഷാ.....
ആ വലിയ വീട് തന്നെ അവന്റെ ശബ്ദത്തില് ഒന്ന് വിറച്ചു....
ആ വീട്ടിലുളള എല്ലാവരും അവന്റെ ഒരൊറ്റ വിളിയില് അവരവരുടെ റൂമുകളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു....
അവരിൽ നിന്നും ഇരുപത്തിയൊന്നു വയസ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ തല താഴ്ത്തി കൊണ്ട് അവന് മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു...
എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും ഭയമാണ് മുന്നിട്ട് നില്ക്കുന്നത് അവനെക്കാൾ പ്രായം കൂടിയവർ വരെ അവന്റെ തീ ആളുന്ന നോട്ടത്തിനും ശബ്ദത്തിനും മുന്നില് തല താഴ്ത്തി ഭയത്തോടെ നില്ക്കുന്നു...
നിന്റെ ഫോൺ എവിടെ......
തല ഉയര്ത്താതെ ഹര്ഷന് പോക്കറ്റില് നിന്നും ഫോണ് എടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി...
അവന് അത് വാങ്ങി നിലത്തേക്കു എറിഞ്ഞു...
ആരുടെ മുഖത്തും ഒരു ഞെട്ടലും ഇല്ല ഒരു പക്ഷേ അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തി അവര് പ്രതീക്ഷിച്ചതാകും....
ഇനി മേല് ഇങ്ങനെ ആവര്ത്തിച്ചാൽ അറിയാലോ എന്നെ....😡
ഹര്ഷന് ഒരു വാണിങ് കൊടുത്ത് കൊണ്ട് അവന് പടികള് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി...
കുറെ നേരമായി ഇവന് അവന് എന്നൊക്കെ പറയുന്നു ആരാണാവോ ആ പോയ മുതല് എന്നല്ലേ ....
അതേ ഇവനാണ് ആയുഷ് കൃഷ്ണ
ദേഷ്യം അല്ലാതെ ആ മുഖത്ത് വ്യക്തമായ വേറെ ഭാവങ്ങള് ഇല്ല. അവന് ചിരിക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്...ദേഷ്യം വന്നാൽ കാല ഭൈരവന് തുല്യം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് കണ്മുന്നില് ഉള്ള സര്വ്വവും നശിപ്പിക്കുന്നവൻ....ആരുടെ മുന്നിലും ഒന്നിനും താഴ്ന്നു കൊടുക്കാത്തവൻ. VM group ന്റെ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും അവന്റെ കൈകളില് ആണ് അവനാണ് അവിടെ അവസാന വാക്ക് .എല്ലാവരെയും അവന് വരച്ച വരയില് നിര്ത്തുന്നവൻ. അവന്റെ തീരുമാനങ്ങള്ക്ക് മേലെ വിശ്വമംഗലത്ത് മറ്റൊരു തീരുമാനം ഇല്ല...
ആയുഷ് പോയതും അവിടെ ഉള്ളവര് എല്ലാവരും ഹര്ഷനെ നോക്കി ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി .....
ഇനി ഇവരെ പരിചയപ്പെടാം....
ഗംഗാധരനും സുകുമാരിക്കും അഞ്ച് മക്കള് ആണ്
1 പ്രതാപന് ഭാര്യ ജാനകി മൂന്ന് മക്കള്
ജാൻവി ഭർത്താവ് പ്രണവ് ഒരു മകന് ധനുഷ് . ഇപ്പോള് ഇവിടെ ഇല്ല അമേരിക്കയില് സെറ്റില്ഡ് ആണ് രണ്ടു പേരും ഡോക്ടര്മാര് ആണ്...
അഭിനവ് ഭാര്യ പാർവതി രണ്ടു കുട്ടികള് ഇവരുടെ തന്നെ ബിസിനസ് നോക്കി നടത്തുന്നു...
തൻവി ba ക്ക് പഠിക്കുന്നു
2 ദേവിക ഭർത്താവ് പ്രസാദ് രണ്ട് മക്കള്
പ്രവീണ് ഭാര്യ സ്നേഹ
ദക്ഷ മെഡിക്കല് student ആണ്
3 കൃഷ്ണ കുമാര് ഭാര്യ ഇന്ദിര മൂന്ന് മക്കള്
ആയുഷ് കൃഷ്ണ
ആധവ് കൃഷ്ണ
അഭിരാമി
4 ശിവകുമാര് വിവാഹം കഴിക്കാന് താല്പര്യം ഇല്ലാതെ ക്രോണിക് ബാച്ച്ലർ ആയി കഴിയുന്നു
5 മീനാക്ഷി ഈ പേരല്ലാത്ത ഒന്നും ആര്ക്കും അറിയില്ല
ആറ് മണിക്കൂര് യാത്രക്കു ശേഷം ഇഷാനി എറണാകുളത്ത് എത്തി അറിയാത്ത നാട് ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ മുഖത്ത് അതിന്റെ ഒരു ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു....
അവള് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ച് അവളുടെ കയ്യില് ഉള്ള അഡ്രസ്സ് കാണിച്ചു കൊടുത്തു..
പത്തുമിനിറ്റു കഴിഞ്ഞ് ആ വലിയ ഗേറ്റ് ന് മുന്നില് വണ്ടി നിര്ത്തി .അയാള്ക്ക് പണം കൊടുത്ത് അവള് അവിടെ മൊത്തം ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകള് വിടര്ന്നു...
ആ ഗേറ്റ് ന് സൈഡിലായി സ്വർണ്ണ നിറത്തില് മനോഹരമായി എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട് മൊത്തം അടിച്ചു കേറ്റ്
വിശ്വമംഗലം
VM
കാത്തിരിക്കാം......
കഥ തുടരണം എന്നുണ്ടെങ്കില് അഭിപ്രായം പറയണം എങ്കിലേ തുടരു.. ഇല്ലെങ്കില് എഴുതുന്നില്ല 🤗🤗🥰 അഹങ്കാരം അല്ല ആര്ക്കും ishtamaakunnilla എങ്കില് വെറുതെ ezhuthendallo ennu karuthiyittaanu
പ്രധാന പ്രശ്നം
പ്രധാന പ്രശ്നം
പ്രധാന പ്രശ്നം