അദ്ധ്യായം-1

1

വർമ മാൻഷൻ ആകെ സന്തോഷം അലതല്ലുകയായിരുന്നു. വർമ ഇൻഡസ്ട്രീസിൻ്റെ ഭാവി സിഇഒയും തറവാടിൻ്റെ ഒരേയൊരു അവകാശിയുമായ ഇഷാൻ എട്ടു മാസത്തെ ബിസിനസ് ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞ് അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്നത് ഇന്നാണ്.

ഇഷാൻ്റെ ഭാര്യ സൃഷ്ടിയും നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള തയാറെടുപ്പുകളിലായിരുന്നു. എട്ട് മാസം ഗർഭിണിയാണ് അവൾ. അവളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല.

" ഇനി എല്ലാം ശരിയാവും " അവൾ തന്നെത്തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ സ്വയം പറഞ്ഞു, തൻ്റെ അല്പം വീർത്ത ഉദരത്തിൽ പതിയെ തഴുകി.

" വാവേ, അച്ഛനിന്നു വരും കേട്ടോ, നിൻ്റെ കാര്യം അച്ഛന് സർപ്രൈസാകും, വലിയ സന്തോഷമായിരിക്കും. " സൃഷ്ടി തൻ്റെ കുഞ്ഞിനോട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

എട്ട് മാസം മുമ്പ്, തൻ്റെ വിവാഹം നടക്കാനിടയായ സാഹചര്യം ആ സമയത്ത് അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.

വർമ ഇൻഡസ്ട്രീസിന്റെ ഉടമ വിശ്വനാഥ് വർമയും ഭാര്യ ഗൗരി വിശ്വനാഥ് വർമയും ഒരിക്കൽ മൂകാംബികാദേവിയെ തൊഴുത്, എറണാകുളത്തേക്ക് തിരിച്ച് വരികയായിരുന്നു. വഴിയിൽ അവർക്ക് ഒരു ആക്സിഡൻ്റ് ഉണ്ടായി. കാർ ഒരു കുന്നിൻ ചെരുവിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിച്ചു. ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന കാറിൽ നിന്ന് ഗ്രാമവാസികളുടെ സഹായത്തോടെ സൃഷ്ടിയുടെ അച്ഛൻ ശിവരാമനാണ് അവരെ അന്ന് രക്ഷിച്ചത്. അവരുടെ ഡ്രൈവർക്ക് നിസ്സാര പരിക്കുകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, വിശ്വനാഥനും ഗൗരിക്കും സാരമായി പരിക്കേറ്റിരുന്നു.

ആ ഗ്രാമത്തിലെ പേര് കേട്ട ആയുർവേദാചാര്യനായിരുന്നു ശിവരാമൻ വൈദ്യർ. അദ്ദേഹം അവരുടെ ചികിത്സ ഏറ്റെടുത്തു. രണ്ടുപേരും സുഖം പ്രാപിക്കാൻ ഏകദേശം പതിനഞ്ച് ദിവസത്തോളം എടുത്തിരുന്നു. അത്രയും ദിവസം ശിവരാമൻ അവരെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ താമസിപ്പിച്ച് അവർക്ക് ആവശ്യമായ ചികിത്സ നൽകി, സുഖപ്പെടുത്തി.

ഈ സമയത്ത് സൃഷ്ടിയാണ് വിശ്വനാഥിൻ്റെയും ഗൗരിയുടെയും കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നോക്കിയത്. അമ്മ ഇല്ലാതിരുന്ന സൃഷ്ടി ഗൗരിയെ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ കരുതി. സൃഷ്ടിയുടെ സ്നേഹപൂർണമായ പെരുമാറ്റം ഗൗരിക്ക് അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അവളെ തങ്ങളുടെ മരുമകളായി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഗൗരിയും വിശ്വനാഥനും ഒരുപോലെ ആഗ്രഹിച്ചു. ശിവരാമൻ വൈദ്യരോട് ഈ കാര്യം സംസാരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനും പൂർണസമ്മതം തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ, സൃഷ്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഇഷാന് തീരെ താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ വിശ്വനാഥൻ അവനെ വിവാഹക്കാര്യം അറിയിച്ചപ്പോൾ, ഇഷാൻ ശക്തമായി എതിർത്തു,

"ഇത്രയും വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഞാൻ ഏതോ മലഞ്ചെരുവിലെ കുഗ്രാമത്തിൽ കിടക്കുന്ന വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഇല്ലാത്ത ഒരുത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്യണം എന്ന് പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി.?" അവൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"സൃഷ്ടി വളരെ നല്ല കുട്ടിയാണ് ഇഷാൻ, സുന്ദരിയാണ്, നല്ല സ്വഭാവവും, എല്ലാവരോടും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റവും. അവളെ കിട്ടുന്നത് നിൻ്റെ ഭാഗ്യമായിരിക്കും. " വിശ്വനാഥൻ അവനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ദേവിയെപ്പോലെ ഒരു പെൺകുട്ടി, നിനക്ക് എന്ത് കൊണ്ടും ചേരും ഇഷാൻ." ഗൗരിയും പറഞ്ഞു.

എത്രയേറെ പറഞ്ഞിട്ടും ഇഷാൻ തൻ്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. ഒരുപാട് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം, ഗൗരിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവൻ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. വിവാഹദിവസം പോലും അവൻ്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷത്തിൻ്റെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വിവാഹത്തിൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ അവൻ വിശ്വനാഥന് അടുത്തെത്തി.

"അച്ഛാ, ഞാൻ ഇന്ന് രാത്രി ബിസിനസ് ട്രെയിംഗിന് വേണ്ടി അമേരിക്കയിലേക്ക് പോവും"

അവൻ്റെ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വിശ്വനാഥൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

" അതിന് ട്രെയിനിംഗ് തുടങ്ങാൻ ഇനിയും പതിനഞ്ച് ദിവസം ഉണ്ടല്ലോ ! ഞാനിന്ന് സൃഷ്ടിക്ക് വേണ്ടി വിസയ്ക്ക് അപേക്ഷിക്കാനിരുന്നതാണ്. നിനക്ക് അവളെയും കൂടെ കൂട്ടി പോയാൽ പോരെ?." അയാൾ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല. എനിക്ക് ഇന്ന് തന്നെ പോവണം. എനിക്ക് വേറെ കുറച്ച് ആവശ്യങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്. " കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി, അന്ന് രാത്രി അമേരിക്കയിലേക്കും.

ഇപ്പോൾ, എട്ട് മാസത്തിന് ശേഷമാണ് അവൻ തിരിച്ച് വരുന്നത്.

ഓരോന്ന് ആലോചിരിക്കുന്ന സൃഷ്ടിയെ കണ്ട് ഗൗരി സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ തലയിൽ തഴുകി.

" അച്ഛനാവാൻ പോവുന്നു എന്നറിയുമ്പോൾ അവൻ എൻ്റെ മോളെ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയും. ഈ കാര്യം അറിയുമ്പോൾ ഏറ്റവും സന്തോഷം അവനായിരിക്കും."

സൃഷ്ടി സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഗൗരിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

സമയം പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, വൈകുന്നേരമായി, എല്ലാവരും അക്ഷമരായി ഇഷാനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ രാത്രി 8 മണിയോടെ ഇഷാൻ്റെ കാർ വർമ മാൻഷന് മുൻപിൽ വന്ന് നിന്നു. വിവരമറിഞ്ഞ് വിശ്വനാഥനും ഗൗരിയും സൃഷ്ടിയും ആഹ്ലാദത്തോടെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്ന ഇഷാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ വിശ്വനാഥനെയും ഗൗരിയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവരും സന്തോഷത്തോടെ അവനെ തിരികെ പുണർന്നു. അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും ഇഷാൻ്റെ കൂടെ വന്ന ഒരു ഇൻഡോ - അമേരിക്കൻ പെൺകുട്ടിയെ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവർ സംശയത്തോടെ ഇഷാനെ നോക്കി.

ഇഷാൻ പെട്ടെന്ന് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

"അമ്മേ, അച്ഛാ , ഇത് ജിനി, എന്റെ.. എൻ്റെ ഭാര്യയാണ് ജിനി."

അത് കേട്ട് എല്ലാവരും അന്ധാളിച്ചു നിന്നു.

"നീയെന്താ ഇഷാൻ പറയുന്നത് ? അപ്പൊൾ സൃഷ്ടിയോ ! അവളല്ലേ നിൻ്റെ ഭാര്യ ?" ഗൗരി പകപ്പോടെ ചോദിച്ചു.

"ആണോ? എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്റെ ഭാര്യയായി ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല, ഇനി പറ്റുകയുമില്ല. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തിരഞ്ഞെടുത്ത മരുമകൾ മാത്രമായിരുന്നു അവൾ." ഇഷാൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"അവൾ നിൻ്റെ കുഞ്ഞിൻ്റെ അമ്മയാകാൻ പോവുന്നവളാണ്," ഗൗരിയുടെ സ്വരം ദയനീയമായി. ഇഷാന് അത് കേട്ടിട്ടും വലിയ കൂസലൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.

"ഇഷാൻ, ഒരു കാര്യം നീ വ്യക്തമായി കേട്ടോളൂ... നിൻ്റെ കൂടെയുള്ളത് ആരായാലും ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് സ്ഥാനമുണ്ടാവില്ല." വിശ്വനാഥൻ തീർത്ത് പറഞ്ഞു.

"സാരമില്ല അച്ഛാ.. ഇതൊക്കെ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്. അത്കൊണ്ട് ഞാനും ജിനിയും താമസം മാറാൻ തീരുമാനിച്ചു." ഇഷാനും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല.

പെട്ടെന്ന് എന്തോ താഴെ വീണ ശബ്ദം കേട്ട്, ഇഷാനോട് മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയ വിശ്വനാഥൻ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി, സൃഷ്ടി ബോധമില്ലാതെ തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്നു. അത് കണ്ട് അവർ പരിഭ്രമത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ ഉടനെ ആംബുലൻസ് വിളിച്ച് വരുത്തി. ഇഷാൻ പക്ഷേ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ജിനിക്കൊപ്പം വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.

വിശ്വനാഥനും ഗൗരിയും ചേർന്ന് സൃഷ്ടിയെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അവളെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റി. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്ന് വിശ്വനാഥന് അടുത്തേക്കെത്തി.

" സൃഷ്ടിയുടെ അവസ്ഥ വളരെ ഗുരുതരമാണ്, എത്രയും വേഗം സർജറി വേണം."

കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ നിൽക്കാതെ വിശ്വനാഥ് സമ്മതപത്രം ഒപ്പിട്ട് നൽകി.

അതേസമയം, എറണാകുളത്തെ താജ് ഹോട്ടലിലെ ഒരു ആഡംബര സ്യൂട്ടിൽ ആയിരുന്നു ഇഷാനും ജിനിയും.

"ഇഷാൻ, നിങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പിറ്റെ ദിവസം തന്നെ നീ അമേരിക്കയിലേക്ക് വന്നല്ലോ, സൃഷ്ടി പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് നിൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ ഗർഭം ധരിച്ചത് ?" അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

" സത്യം പറഞ്ഞാൽ, അന്നത്തെ ദിവസം ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാതെ അവളെ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടി വന്നതിനാൽ ഞാൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ജീവിതം കൈവിട്ട് പോയെന്ന നിരാശയിലും ദേഷ്യത്തിലും ഞാൻ ബോധം മറയുവോളം കുടിച്ചിരുന്നു. രാത്രി, ഞാൻ മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ സാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത് ഒരുങ്ങി, അലസമായി കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഉറക്കത്തിൽ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് സാരി അല്പം തെന്നിമാറിക്കിടന്നിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ, അവളുടെ ആ സൗന്ദര്യവും, ഉള്ളിലെ ലഹരിയും എല്ലാം കൂടെ ആയപ്പോൾ എനിക്ക് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു." ഇഷാൻ കുറ്റബോധത്തോടെ തല താഴ്ത്തി.

" ഓ ഷിറ്റ്! അങ്ങനെ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു."

ജിനി അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു.

"പറ്റിപ്പോയി ജിനി! എനിക്ക് ശരിക്കും അവളിൽ ഒരു താല്പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇത് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിത്തീരും എന്ന് ഞാനും കരുതിയില്ല. "

ജിനിയുടെ മുഖത്തെ അനിഷ്ടം മനസിലായതും അവൻ ജിനിയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ച് ഇറുകെ പുണർന്നു, ഗാഢമായി ചുംബിച്ചു.

" ഐ ലവ് യു സോ മച്ച് ജിനി. " അവൻ പ്രണയത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളും തിരികെ അവനെ പുണർന്നു.

ഹോസ്പിറ്റലിൽ, രണ്ട് മണിക്കൂർ നേരത്തെ സർജറിക്ക് ശേഷമാണ് സീനിയർ ഡോക്ടർ സുനിത ദാസ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ നിരാശാഭാവം വിശ്വനാഥനിലും ഗൗരിയിലും ഭയമുണർത്തി. ഡോ. സുനിത വിശ്വനാഥൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"സോറി സർ. ഞങ്ങൾ കഴിവിൻ്റെ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അമ്മയെയോ കുഞ്ഞിനെയോ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല."

അവർ വ്യസനത്തോടെ പറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥന് ദേഹം തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി.

" ഇല്ല.. എൻ്റെ മോൾക്ക് ഒന്നും പറ്റില്ല. ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കില്ല." അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

"ഞങ്ങൾക്ക് അവരെ ഒന്നു കാണാനാകുമോ?" ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു.

"സോറി സാർ, അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ, സൃഷ്ടിക്ക് ഒരു രണ്ട് മിനിറ്റ് ബോധം വന്നിരുന്നു, അവളുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും മൃതദേഹം അവളുടെ അച്ഛൻ ശിവരാമന് മാത്രമേ കൈമാറാൻ പാടുള്ളൂ എന്ന് ഞങ്ങളോട് നിർബന്ധമായി പറഞ്ഞിരുന്നു." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.

" അതേ. അതാണ് ശരി. അവളുടെ തീരുമാനം തന്നെയാണ് ശരി. ഞങ്ങളുടെ മോൻ അവളോട് ചെയ്ത ദ്രോഹത്തിന് ഇങ്ങനെ തന്നെ വേണം." വിശ്വനാഥൻ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു.

"ഒരു തവണ.. ഒരേയൊരു തവണ അവളെ ദൂരെ നിന്നെങ്കിലും കണ്ടോട്ടെ ഡോക്ടർ ? പ്ലീസ്." ഗൗരി അവരുടെ മുൻപിൽ യാചിച്ചു .

"ശരി, വരൂ," ഒന്നാലോചിച്ചതിന് ശേഷം ഡോ. സുനിത ദാസ് അവരെ കൂട്ടി മോർച്ചറിയിലേക്ക് ചെന്നു.

ഒരു ഗ്ലാസ് ജാലകത്തിലൂടെ വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ രണ്ട് മൃതദേഹങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

"അതാണ് സൃഷ്ടി, അരികിൽ ഉള്ളത് കുഞ്ഞും." അവർ പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേരുടെയും മൃതദേഹം കണ്ട് ഗൗരി ഹൃദയം പൊട്ടി വിലപിച്ചു.

അതേ സമയം, താജ് ഹോട്ടൽ സ്യൂട്ടിൽ, ഇഷാനും ജിനിയും ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ട് അവൻ കയെത്തിച്ച് സൈഡ് ടേബിളിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി. അച്ഛൻ്റെ നമ്പർ കണ്ട് അവൻ സംശയത്തോടെ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. എടുത്ത ഉടനെ വിശ്വനാഥൻ്റെ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള ആക്രോശമാണ് അവൻ കേട്ടത്.

" സൃഷ്ടിയും കുഞ്ഞും ഈ ലോകം വിട്ടുപോയി, നിനക്ക് സന്തോഷമായല്ലോ അല്ലെ ? അവരുടെ മൃതദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം നിൻ്റെ വാട്സ്ആപ്പിൽ അയച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്. കണ്ണ് നിറയെ കാണ്. സന്തോഷിക്ക്." ഇഷാൻ അന്ധാളിച്ചു നിന്നു.

അവൻ പെട്ടെന്ന് കോൾ കട്ട് ചെയ്ത് വാട്സാപ്പ് തുറന്ന് നോക്കി. വെള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീയുടെയും ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിന്റെയും ഫോട്ടോ അവന് മുൻപിൽ തെളിഞ്ഞ് വന്നു. അവൻ്റെ കാഴ്ച ഒരുനിമിഷം മങ്ങിപ്പോയി. കൈകളുടെ ബലം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലെ തോന്നി, അവൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു.